Gidenlerin ardindan......

kaybetmeden anlayamadigimiz, kaybedince de oturup zir zir agladigimiz...
agladikca da o kucucuk beyinlerimizda tamiri imkansiz hasarlar olusturan sey neydi, ne zaman dusunduk ki...
hangimiz durduk yere kaybetme korkusuyla bir koseye sinip agladi ki, simdi agliyoruz...
sevdigini kaybeden dostlar, lafim sevgiliye degil, sevdikleri kaybedipte karanliga adim atanlara... Kimin neyi aradigi umrumda degil, sevgilisini, kedisini, belki en basitinden cakmagini, ya da en acisiyla babasini, annesinin sicak kucagini... her neyi aradiysak bulamadik, artik ne imkan vardi gecmise donup sadece bir defa doyasiya sarilmaya, ne vakit vardi aramaya, ne de teselli vardi goz yaslarinda... soylenecek tek cumle her yasayanin yasadigini ozetliyordu aslinda,

Artik cok gecti geciken pismanliga...

Inanc